Rodna ideologija
Često se govori o rodnoj perspektivi. Ali takvo označavanje nije ono koje doista odgovara tomu načinu razmišljanja. Bolje ju je nazvati ideologijom. Perspektiva je određeno gledište iz kojega se predmeti predstavljaju promatraču, osobito kada su udaljeni.
Govor o rodu jest ideologija; taj izraz odnosi se na skup temeljnih zamisli koje označavaju razmišljanje osobe, skupine ili razdoblja, što u ovom slučaju teži uspostaviti antropološko stajalište s ambicijom potpunosti, posebice u pogledu odnosa između biološkoga opsega ljudskoga bića i njegova odnosa s kulturom koja ga okružuje i u kojoj živi.
Ipak, bilo bi prikladno govoriti o rodnoj perspektivi prema četvrtom određenju koje za riječ ‘perspektiva’ nudi Rječnik Kraljevske španjolske akademije: „Varljiv i pogrješan izgled ili prikaz stvari“. Naime, prevladavajuća i nasilna promidžba koja se rabi za nametanje toga diskursa navodi da se drži sigurnim ono što nije istina.
S druge strane, pojam ideologija često nosi loš prizvuk, što je u ovom slučaju potpuno opravdano.
Je li žena srednji put „između muškarca i uškopljenika“?
Feministički pokret, koji se od XIX. stoljeća zauzimao za preispitivanje uloge žene u društvu, postajao je sve neumjereniji, zauzimajući stajališta suprotna ženskomu identitetu sve dok ga nije potpuno prezreo. Često sam navodio Simone de Beauvoir, jednu od najistaknutijih osoba toga pokreta: „Žena se ne rađa, nego postaje.“ Prema njoj, žena je srednji put „između muškarca i uškopljenika“. Rodna ideologija proistječe iz toga pristupa.
Postavke dženderizma
Prema tom načinu razmišljanja, koji jasno izražavaju njegovi tvorci, bojovnici i skutonoše, ne računaju se razlike – biološke, psihološke i duhovne – između muškaraca i žena; odlučno je što svako biće osjeća i želi biti. Ne postoji jedinstvena ljudska narav, ne postoji narav muške osobe koja uspostavlja muškost (muško stanje), ni narav ženske osobe iz koje proizlazi ženskost (žensko stanje).
Ne postoje dva spola, muški i ženski, nego različiti rodovi prema subjektivnom poimanju svake osobe; broj rodova je promjenjiv i raste snagom neobuzdane dosjetljivosti.
Država bi trebala priznati odluku svakoga pojedinca da promijeni spol u samopoimani rod, podupirati ih i izdati im novu identifikacijsku ispravu koja službeno priznaje njihovo novo stanje u društvu.
U rodnoj ideologiji (dženderizmu) sjedinjenju se spoznajni (gnoseološki), ćudoredni (moralni) i društveni (socijalni) konstruktivizam s marksističkom dijalektikom. Ona se pojavljuje u nasrtljivu muško-ženskom suprotstavljanju, svojstvenu radikalnomu feminizmu i u protunaravnom prevladavanju izvorne ljudske dvojnosti i pokazuje u subjektivističkom izmišljanju rodova.
Naravnost koja nam je dana dobro je stvorena. Muško i žensko tijelo savršeno pristaju jedno drugomu, kao i njihove duše. To je stvarnost stvaranja.
Otac Bojorge
Ugledni bibličar otac Horacio Bojorge (1934.), isusovac, u svojoj knjizi Varón y mujer. Entre designio divino y abolición demoníaca („Muškarac i žena: Između božanskog nauma i demonskoga ukidanja“), utvrđuje točan prijevod hebrejskoga teksta 18. retka druge glave Postanka, koji treba čitati kao: „Nije dobro da čovjek (Adam) bude sam; učinit ću mu upotpunjenje.“[1]
Prema tom prekrasnom odlomku, Stvoritelj je tako razmišljao u sobi kada je ni iz čega stvarao čovjeka. Čovjek, iš, i žena, iša (čovječica) čine upotpunjujuće jedinstvo (usp. Postanak 2, 23). U stolnoj crkvi u Monrealeu na Siciliji mozaik iz XIII. stoljeća prikazuje prizor: Stvoritelj uzima ženu za ruku i predstavlja je muškarcu, koji je prima raširenih ruku: „Gle, evo kosti od mojih kostiju, mesa od mesa mojega!“ Dojmljiv je izraz radosti; oboje dijele isto stanje i sudbinu, a međusobna ljubav i privlačnost uspostavljaju izvornu naravnost obitelji.
U Svetom se Pismu nalazi izvor istinskoga dostojanstva žene, koje je u povijesti djelo kršćanstva. Sveti Pavao postavlja zakon u kojem sjaji neka vrsta sretne „asimetrične simetrije“. Apostol kaže: „Žene, pokoravajte se svojim muževima“ (Efežanima 5, 22); „muževi, ljubite svoje žene“ (Efežanima 5, 25), „kao svoje tijelo“ (Efežanima 5, 28), jer „tko ljubi svoju ženu, sebe ljubi“ (Efežanima 5, 28).
Ljubiti, muževa obveza, ne odnosi se na naravne osjećaje ili strast, nego na kršćansku ljubav, na ljubav (agápē) koja je sudjelovanje u Božjoj ljubavi. Glagol agapãͅn (Efežanima 5, 28) isti je onaj koji izražava Kristovu ljubav prema Crkvi, koja mu je podložna (hypotássetai, Efežanima 5, 24). Ženidba je, zaključuje Apostol, veliko otajstvo (tò mystḗrion tū͂to méga estín, Efežanima 5, 32), to je božansko-ljudska stvarnost sakramenta.
Razlike nisu samo plod kulture
Kršćanska predaja razvila je načela bioloških, psiholoških i duhovnih razlika između muškaraca i žena tijekom stoljeća, utjelovljujući ih u kulturi različitih razdoblja, često u nesretnim stanjima.
Dostojanstvo žene
Ivan Pavao II. ponudio je Crkvi i suvremenu svijetu opsežno učenje o bračnoj ljubavi i ljudskoj spolnosti te se u apostolskom pismu Mulieris dignitatem osvrnuo na izazov feminizma.
Žena i majka kao žarište krjeposti
Navodim na kraju odlomak iz obraćanja pape Pija XII. mladencima na primanju 11. ožujka 1942.:
„Supruga postaje poput sunca koje obasjava obitelj… Da, supruga i majka sunce je obitelji. Ona je sunce svojom velikodušnošću i nesebičnošću, svojom stalnom spremnošću, svojom budnom i promišljenom nježnošću u svemu što može donijeti radost u živote njezina muža i djece. Ona širi svjetlo i toplinu oko sebe; i ako se često za brak kaže da je sretan kada se svaki od supružnika, pri ulasku u njega, posveti tomu da usrećuje drugoga, a ne sebe, taj plemeniti osjećaj i namjera, iako obvezuje oboje, ipak je poglavito ženina krjepost, rođena u njoj s majčinim otkucajima i sa zrelošću srca; zrelošću koja, ako prima gorčinu, želi davati samo radost; ako prima poniženje, želi uzvraćati samo dostojanstvom i poštovanjem, poput sunca koje svojom zorom obasjava maglovito jutro i pozlaćuje oblake zrakama svog zalaska.“
Što je ostalo od tih prekrasnih opisa žene i majke nakon osam desetljeća?
Završna etapa raskršćanjenja i raščovječenja
Rodna ideologija predstavlja završnu fazu u procesu raskršćanjenja (dekristijanizacije) i raščovječenja (dehumanizacije) kulture i društva; ona prezire ženidbu, obitelj i dom te pomuškarčuje (maskulinizira) žene, unakazujući njihov identitet. Označava uništenje, propast.
Ukidanje čovjeka, o kojem je tako lijepo pisao Clive Staples Lewis, ispunjava se u rodnoj ideologiji. Bojorge govori o „demonskom ukidanju“, i to s pravom. Puno je tajnovitosti u modernom procesu obesvećivanja (desakralizacije) muškaraca i žena, spola, obitelji i društva.
Obesvećivanje je istoznačno raščovječenju. Iza tih pokušaja, nadahnjujući ih, stoji onaj koji je „čovjekoubojica od početka“ (anthrōpoktónos ē̃n ap’ arkhē̃s), „lažac (pseústēs) i otac laži“ (Ivan 8, 44), kako ga Isus naziva.
Poučak velikoga Ratzingera
Joseph Ratzinger – Benedikt XVI. – napisao je u knjizi Sol zemlje:
„Revolucija protiv povijesnoga oblika seksualnosti vodi do revolucije protiv bioloških predodređenosti. Više se uopće ne smije spominjati ‘narav’. Čovjek se treba moći oblikovati po želji, po svom ukusu, mora se osloboditi svih predodređenosti svoga bića. On sȃm čini od sebe ono što želi biti i tek tada postaje ‘slobodnim’ i oslobođenim. U pozadini je toga čovjekov ustanak protiv granica koje se nalaze u njemu samom kao biološkom biću. Riječ je u konačnici o protivljenju da bude stvorenje. Čovjek je po tom učenju vlastiti stvoritelj – suvremeni pokušaj čovjeka da bude Bog ili da bude poput Boga (‘vi ćete biti kao bogovi’ – Postanak 3, 5).“
Prvosvećenik ističe i da je rodna ideologija „konačna pobuna stvorenja protiv Stvoritelja“ i ima neposredne posljedice za kulturni poredak i društveni ustroj: odbacivanje naravne i prirodne dvojnosti muškarca i žene vodi do poricanja naravne i prirodne stvarnosti obitelji, koja nije kulturni izum povijesne evolucije, nego izvorna činjenica, djelo Božjega stvaranja.
Ako ne postoji ljudska narav, onda ne postoje ni sveopće valjana objektivna ponašanja, propisana zakonom upisanim u čovjekovu savjest u kojoj se izražava njegovo dostojanstvo.
Kultura koja se nameće globalno i koja ima snažna sredstva za svoje širenje pokušava uništiti obitelj, osobito promicanjem homoseksualnosti i pobuđivanjem radoznalosti mladih da iskušaju nova iskustva u sklopu seksualne revolucije.
Pavlove su riječi aktualne
To je nova inačica poganskoga života koju je apostol Pavao već korio kao
– sramotne strasti (páthē atimías),
– obrtanje (inverziju) naravnoga općenja (tḕn physikḕn khrē̃sin),
– protunaravno, suprotno naravi (parà phýsin) (Rimljanima 1, 26);
– muškarce koji s muškarcima (ársenes en ársesin) besramnost čine (tḕn askhēmosúnēn katergazómenoi) (Rimljanima 1, 27).
Isto tako, među ostalim zastranjenjima, istaknuo je one ženskastih muškaraca (malakoì) i pokvarenjaka (arsenokoĩtai, doslovce: „muškaraca koji spolno opće s muškarcima“) (Prva Korinćanima 6, 9).
Freudova definicija perverznoga
Kako bih posadašnjio te sudove, utječem se neupitnu autoritetu, Sigmundu Freudu. U Uvodu u psihoanalizu sodomstvo (koje on naziva homoseksualnost) i onanizam (koje on naziva masturbacija ili autoerotika), među ostalim ponašanjima, svrstava u „nastranosti“ (perverzije) i „ono što je nepristojno“, jer onemogućuju prvotnu svrhu spolnoga djelovanja: prenošenje života. Freud kaže:
„Zajedničko je obilježje svih perverzija da su one napustile cilj razmnožavanja. Mi upravo i nazivamo seksualni čin perverznim u slučaju kada se on odrekao razmnožavanja i neovisno o njemu teži pribavljanju zadovoljstva kao svojoj svrsi.“[2]
Strategija na svjetskoj razini uključuje neskrivene političke planove, imperijalističko nametanje vladavine nerazuma, u kojem vođe nacija postaju supočinitelji po sebičnim interesima, neznanju, nemaru ili zlobi.
Stanje u Argentini
U Argentini je prethodni predsjednik države, govoreći pred skupinom žena iz G20, proglasio da u našoj zemlji „rodna perspektiva prevladava u svim područjima“ i pohvalio se da je pokrenuo raspravu o potpunoj legalizaciji pobačaja. U svim područjima: u cijeloj zemlji, u svim aktivnostima.
Samostalni grad Buenos Aires, proglašen gradom koji je sklon homoseksualcima (gay-friendly), prednjači u promicanju homoseksualnosti zahvaljujući odluci svoje uprave.
Desetljećima, i pod vladama različitih političkih opredjeljenja, argentinsku državu označava sklonost autoritarizmu, čak i protiv prava i jamstava zaštićenih Nacionalnim ustavom. S trenutačnom vladom, ta sklonost autoritarizmu intenzivirala se u totalitarnu ambiciju; slogan je „Idemo na sve!“
Nejednaka mjerila biskupā
Episkopat je bio vrlo osjetljiv i zauzet u osuđivanju stanja siromaštva i bijede, koji su enormno porasli tijekom demokratskoga razdoblja od 1983. do danas, kada se stopa približava 50 posto stanovništva; u zemlji koja bi mogla prehraniti četiristo milijuna ljudi. Sablažnjiva potkupljivost dužnosnika i onih bliskih vlasti, težina državnoga aparata i troškovi politike glavni su uzroci propadanja Argentine.
Po mojem mišljenju, moji kolege nisu pokazali istu zabrinutost za pitanja rodne ideologije: probleme društvenoga morala, kulture, agresivna sekularizma države i napretka protiv slobode odgoja i bogoštovlja (vjeroispovijesti), pri čemu je potonja ozbiljno potkopana pod izlikom zaštite zdravlja stanovništva zbog pandemije koju trpimo.
Dženderizirano državno činovništvo
U državnoj birokraciji imamo „Ministarstvo žena, rodova i raznolikosti“ (Ministerio de Mujeres, Géneros y Diversidad), koje uključuje „Tajništvo za promicanje muškosti“ (Secretaría para la Promoción de Masculinidades) (!!!). Kao da ta birokracija već nije golema i pretjerano skupa, upravo je stvoren „Nacionalni kabinet za uključivanje rodnih politika“ (Gabinete Nacional para la Transversalización de las Políticas de Género), čija je svrha „jamčiti uključivanje rodne perspektive u osmišljavanje i provedbu nacionalnih javnih politika, uključujući i proračunske i upravljačke/izvršne sastavnice“.
No, postoje i druge inicijative koje dijele isti cilj, od kojih su neke već provedene i u potpunosti su na djelu.
Uključivi jezik
Korištenje takozvanoga uključivoga jezika postalo je obvezatno u javnim ispravama. Predsjednik države, kojemu nedostaje bilo kakav osjećaj za smiješno, obraća se u tri roda, onima koji da su svi, sve i sva (todos, todas y todes), a kada se obraća mladima, naziva ih dječaci, djevojčice i djeca (chicos, chicas y chiques). Ideologija i neznanje idu ruku pod ruku.
U španjolskom jeziku muški je „neoznačeni rod“. Kada se govori o ljudima i životinjama, imenice muškoga roda koriste se za označavanje pojedinaca toga spola, ali i za označavanje cijele vrste, bez obzira na spol, bilo da je u jednini ili množini. Generička poraba muškoga roda uključuje ženske pojedince.
U političkom, upravnom i novinarskom jeziku postoji nagnuće slagati nizove imenica za osobe kojima se izražavaju oba spola, rabeći tako nepotrebno okolišanje, primjerice: Argentinci i Argentinke, bez razumijevanja kako je poraba neoznačena roda dovoljno izričita da obuhvaća osobe obaju spolova. Međutim, todes (srednji rod od svi) i chiques (srednji od dječaci) ne postoje u španjolskom jeziku.
Rodne kvote radi apsurdne zastupljenosti
Zahtjev da žena bude 50 posto na popisima predloženika za izborne dužnosti već je na snazi. Moglo bi se pitati zašto ograničavati to sudjelovanje ako je, primjerice, 75 posto žena sposobnije od muškaraca obavljati zakonodavnu ulogu, s obzirom na to da Argentinski ustav u članku 16. propisuje kako su svi stanovnici argentinske države „jednaki pred zakonom i imaju pravo na zapošljavanje bez ikakva drugoga uvjeta osim prikladnosti“. Postoje parlamentarni projekti kojima se jamče i druga prava seksualnih manjina.
Oporbena stranka predstavila je prijedlog zakona kojim se postojećim kategorijama muškaraca i žena u nacionalnom identifikacijskom dokumentu dodaje nebinarna kategorija, čije ime još nije određeno. U međuvremenu, vladajuća stranka promiče sveobuhvatni zakon o transrodnima. Glavno tajništvo predsjedništva razvilo je protokol za uključivanje rodne perspektive u predsjedničke audijencije. „Od sada nadalje“, stoji u uvodniku u La Naciónu, „oni koji se sastaju s državnim šefom u skupinama većim od četiri osobe morat će osigurati da najmanje 33 posto njihova izaslanstva čine žene i LGBT-ovci.“
Ta delirična odredba pokazuje utjecaj LGBT-lobija na državnu strukturu, u koju se uvukao.
Rodne kvote protiv jednakosti, prikladnosti i zaslužnosti
Glavni inspektorat pravosuđa nametnuo je neustavnu odluku koja krši pravo na slobodu udruživanja: sve novoosnovane tvrtke i neprofitne organizacije moraju u svoje upravne odbore ili upravna tijela uključiti kvotu žena jednaku kvoti muškaraca. Zlonamjerna apsurdnost se nastavlja: Narodna banka mora popuniti najmanje 1 % svoje radne snage transvestitnim, transseksualnim i transrodnim zaposlenicima tijekom sljedećih sljedova zapošljavanja. Taj se postotak postupno mora povećavati na 5 % svih novozaposlenih svakoga polugodišta.
Kad bi se ispunio jedini ustavni zahtjev (napredovanje na temelju zasluga), Argentina vjerojatno ne bi bila zaglibljena u siromaštvu, zaostalosti i podmitljivosti u kojoj je danas.
Spolni odgoj
Prelazim na razmatranje problema spolnoga odgoja, područje u kojem spoznajni (gnoseološki) konstruktivizam i rodna ideologija vladaju barem desetljeće, a stanje se postupno pogoršava totalitarnim pritiscima države.
Naširoko se izvješćuje kako je Crkva protiv spolnoga odgoja. To je klevetnička i sebična tvrdnja. Ono što očito ne možemo prihvatiti jest da se temeljni vid oblikovanja osobnosti svede na prenošenje pristranih informacija i poučavanje o korištenju kontracepcije i prezervativa, kako bi se potaknulo mlade na neobuzdano bludničenje. To se zove „cjelovit spolni odgoj“ (Educación Sexual Integral), ali točnije bi se trebalo zvati „sveobuhvatna seksualna perverzija“ (Perversión Sexual Integral).
U pokrajini Buenos Aires, Zakon 14.744, donesen prije gotovo desetljeća, dodatno je pogoršan naknadnim odredbama. Ministri prosvjete i zakonodavci ignoriraju pokrajinski Ustav, koji je na snazi od 1994., koji u članku 199. propisuje: „Buenosaireški učenici moraju primiti cjelovit odgoj i obrazovanje, s transcendentnim smislom i u skladu s načelima kršćanskoga ćudoređa, poštujući slobodu savjesti.“
To se pravilo, naravno, odnosi na državne škole, gdje se nikada nije poštovalo; a ipak su katoličke škole i fakulteti izloženi stalnomu pritisku, što ometa razvoj odgoja za ljubav, čistoću (čednost), ženidbu i obitelj. No, priznajmo da ozbiljna kriza Crkve, s dobro poznatim širenjem dogmatskih i moralnih zabluda, često otežava ispunjenje toga bitnog ideala u našim odgojno-obrazovnim ustanovama.
Istodobno, u autonomnom gradu Buenos Airesu pokrenut je internetski program pod nazivom „Zbogom tabu“; tabu je naravno i kršćansko shvaćanje spolnosti. Tvorac te čudovišnosti poznati je militantni homoseksualac.
Ako će se govoriti o istinskom odgoju i obrazovanju i ako se ta tema proširi na različite predmete u nastavnom planu i programu, mora se temeljiti na cjelovitom razumijevanju ljudske osobe, njezine etičke dimenzije i bitnih svrha spolnih čina. Nažalost, konstruktivizam se uvlači i u to područje: spolnost se prema rodnoj ideologiji često predstavlja kao povijesni i društveno-kulturni konstrukt, zanemarujući živo jedinstvo koje ljudsko biće, muško ili žensko, jest; jedinstvo u kojem postoji neprekinutost između biološke, duševne i duhovne sfere.
„Pristup temeljen na pravima“
Službeni propisi predlažu pristup spolnomu odgoju u školama temeljen na pravima – kako proglašavaju – to jest, djeci i mladima se predstavlja „pravo na seks“ kao ljudsko pravo, a posebno pravo da odluče hoće li imati spolne odnose bez ikakvih oblika prisile i da ne trpe nikakve neželjene posljedice iz tih odnosa.
Ni ljubav, ni odgovornost, ni brak, ni obitelj kao životni projekt. Isto se tako ne može prihvatiti da država prisvaja moć miješanja u tako prisno područje osobnoga razvoja bez sudjelovanja roditeljā učenika.
Osobito mislim, i s dubokom zabrinutošću, na djecu i mlade koji pohađaju državne škole, mnogi od njih kršteni, za čiju sudbinu crkveni pastiri ne mogu ne mariti. Sve je zamršeno raspadom obiteljskoga života, čestim rastavama koje za sobom ostavljaju trag siročadi kraj živih roditelja.
Dodajte tomu kulturne učinke istospolnih brakova, posvajanje djece od strane istospolnih parova i stvaranje djece putem darivanja ili kupnje gameta i zamjenskoga majčinstva.
Nije mi skriveno kako naznačene nevolje postoje u mnogim zemljama svijeta koje nekoć bjehu kršćanske, ali neustrašiv zaključak o raširenoj patnji služi kao utjeha samo budalama. Kakav paradoks: trebali bismo se diviti islamu, koji čuva poštovanje prema stvarnosti Stvaranja!
Totalitarizam argentinske vlade uključuje misaonu policiju, Nacionalni institut protiv diskriminacije (Instituto Nacional de la Antidiscriminación), koji je već postojao pod prethodnim vladama, neizbježno predvođen ljevičarima. Zbog ovoga što sam upravo napisao, mogao bih biti prijavljen toj agenciji i na kraju biti suđen i zatvoren. Uostalom, bilo bi mi zabavno.
kastilski izvornik
La ideología de género
Se habla habitualmente de perspectiva de género. Pero tal designación no es la que en realidad corresponde a esa manera de pensar. Le cabe mejor el nombre de ideología. La perspectiva es el punto de vista determinado desde el cual los objetos se presentan al espectador, especialmente cuando están lejos. El discurso sobre el género es una ideología; así se llama el conjunto de ideas fundamentales que caracteriza el pensamiento de una persona, colectividad o época, que en este caso pretende fijar con ambición de totalidad una posición antropológica, en especial la relación de la dimensión biológica del ser humano y su comportamiento con la cultura que lo envuelve y en la cual vive.
Con todo, cabría hablar de perspectiva de género según la acepción 4 que ofrece el Diccionario de la Real Academia Española: “Apariencia o representación engañosa y falaz de las cosas”, ya que la abrumadora e invasiva propaganda para imponer ese discurso induce a tener por cierto lo que no lo es. Por otra parte, el término ideología suele recibir en el uso una connotación negativa, que en el caso que nos ocupa se justifica plenamente.
El movimiento feminista, que desde el siglo XIX abogaba por revalorizar el papel de la mujer en la sociedad, fue radicalizándose hasta el extremo, asumiendo posturas contrarias a la identidad femenina hasta despreciarla completamente. Muchas veces he citado a Simone de Beauvoir, una de las más destacadas protagonistas del movimiento: “Mujer no se nace, se hace”. Según ella, la mujer es un término medio “entre el macho y el castrado”. De esos planteos procede la ideología de género.
Según esta manera de pensar, claramente expresada por sus autores y fautores, las diferencias biológicas, psicológicas y espirituales entre varones y mujeres, no cuentan; lo decisivo es lo que cada uno siente y quiere ser. No existe una naturaleza humana, una naturaleza de la persona varón que establece la condición varonil, y una naturaleza de la persona mujer, de la que se sigue la condición femenina.
No hay dos sexos, varones y mujeres, sino diversos géneros según la percepción subjetiva de cada persona; el número de géneros es variable, y ha ido aumentando en virtud de una inventiva extravagante. El Estado debería reconocer la decisión de cada uno de cambiar su sexo por el género autopercibido, apoyarlo y dotarlo de un nuevo documento de identidad que oficialice su nueva situación en la sociedad.
En la ideología de género se desposan el constructivismo gnoseológico, moral y social, y la dialéctica marxista, presente en la oposición agresiva varón-mujer propia del feminismo extremo y en la antinatural superación de la duplicidad humana originaria, en el invento subjetivista de los géneros. La naturaleza que nos ha sido dada está bien hecha: el cuerpo del varón y el de la mujer ajustan perfectamente el uno en el otro, y también sus almas. Esta es la realidad de la creación.
EL PADRE BOJORGE
Un eminente biblista, el padre Horacio Bojorge, SJ, en su libro “Varón y mujer. Entre designio divino y abolición demoníaca”, establece la traducción correcta del texto hebreo del versículo 18 del segundo capítulo del Génesis, que hay que leer: “No es conveniente que el ser humano (Adam) conste de uno solo, le haré un complemento”.
Según este bellísimo pasaje, así discurre el Creador consigo mismo al sacar de la nada al hombre. El varón, ish, y la mujer, ishah (varona) constituyen una unidad complementaria (cf. Gén 2, 23). En la catedral de Monreale (Sicilia), un mosaico del siglo XIII registra la escena: el Creador toma de la mano a la mujer y la presenta al varón, que la recibe con los brazos abiertos; “¡Esta sí que es hueso de mis huesos y carne de mi carne!”. Es notoria la expresión de gozo; uno y otra participan de la misma condición y destino, el amor y el atractivo mutuos fundan la naturaleza originaria de la familia.
En la Sagrada Escritura se encuentra la fuente de la auténtica dignificación de la mujer, que es, en la historia obra del cristianismo. San Pablo enuncia una ley en la que reluce una especie de feliz “simetría asimétrica”. Dice el Apóstol: “Las mujeres deben respetar a sus maridos”; “maridos, amen a su esposa” (Ef 5, 22), “como a su propio cuerpo” (ib. 28), porque “el que ama a su esposa se ama a sí mismo”.
Amar, la obligación del marido, no se refiere al sentimiento natural o a la pasión, sino al amor cristiano, a la caridad que es participación en el amor de Dios; el verbo agapân es el mismo que expresa el amor de Cristo por la Iglesia, que le está sometida (hypotássetai). El matrimonio, concluye el Apóstol, es un gran misterio (tò mysterion toûto méga estín, Ef 5, 32), es la realidad divino-humana del sacramento.
* *
La tradición cristiana ha desarrollado los principios de las diferencias biológicas, psicológicas y espirituales entre varones y mujeres a lo largo de los siglos, encarnándolos en la cultura de las distintas épocas, en situaciones muchas veces azarosas.
Juan Pablo II ha ofrecido a la Iglesia y al mundo contemporáneo un amplio magisterio sobre el amor esponsal y la sexualidad humana, y abordó el desafío de los feminismos en su encíclica Mulieris dignitatem.
Cito finalmente un pasaje del discurso que el Papa Pío XII dirigió a los recién casados en una audiencia del 11 de marzo de 1942: “La esposa viene a ser como el sol que ilumina a la familia… Sí, la esposa y la madre es el sol de la familia. Es el sol con su generosidad y abnegación, con su constante prontitud, con su delicadeza vigilante y previsora en todo cuanto puede alegrar la vida a su marido y a sus hijos. Ella difunde en torno a sí luz y calor; y si suele decirse de un matrimonio que es feliz cuando cada uno de los cónyuges, al contraerlo, se consagra a hacer feliz, no a sí mismo, sino al otro, este noble sentimiento e intención, aunque los obligue a ambos, es sin embargo virtud principal de la mujer, que le nace con las palpitaciones de madre y con la madurez del corazón; madurez que, si recibe amarguras, no quiere dar sino alegrías; si recibe humillaciones, no quiere devolver, sino dignidad y respeto, semejante al sol que con sus albores alegra la nebulosa mañana, y dora las nubes con los rayos de su ocaso”.
¿Qué ha quedado de esas bellas realidades al cabo de 75 u 80 años?
ULTIMA ETAPA
La ideología de género representa una última etapa del proceso de descristianización y deshumanización de la cultura y la sociedad; aborrece el matrimonio, la familia, el hogar, y masculiniza a la mujer, desfigurando su identidad. Significa destrucción, ruina.
La abolición del hombre, sobre la que escribió bellamente Clive Staples Lewis, se cumple en la ideología de género. Bojorge habla de “abolición demoníaca”, y con toda razón. Hay mucho de misterioso en el proceso moderno de desacralización del varón y la mujer, del sexo, la familia y la sociedad.
Desacralización equivale a deshumanización. Detrás de esos conatos, inspirándolos, se encuentra aquel que es “homicida desde el principio” (anthropoktónos, asesino del hombre), “mentiroso (pséustes) y padre de la mentira” (Jn 8, 44), como lo llama Jesús.
Joseph Ratzinger -Benedicto XVI- escribió en su libro La sal de la tierra: “La pretendida revolución contra las formas históricas de la sexualidad culmina en una revolución contra los presupuestos biológicos. Ya no admite que la naturaleza tenga algo que decir, es mejor que el hombre pueda modelarse a su gusto, tiene que liberarse de cualquier presupuesto de su ser: el ser humano tiene que hacerse a sí mismo según lo que él quiera, solo de ese modo será libre y liberado. Todo esto, en el fondo, disimula una insurrección del hombre contra los límites que lleva consigo como ser biológico: se opone, en último extremo, a ser criatura. El ser humano tiene que ser su propio creador, versión moderna de aquel seréis como dioses: tiene que ser como Dios”.
El pontífice señala también que la ideología de género es “la última rebelión de la criatura contra el Creador”, y tiene una consecuencia inmediata en el orden cultural y de la organización social: al repudio de la dualidad natural varon-mujer se sigue la negación de la realidad natural de la familia, que no es una invención cultural de la evolución histórica, sino un dato originario, obra de la creación de Dios.
Si no existe una naturaleza humana, tampoco hay comportamientos objetivos universalmente válidos, preceptuados por una ley inscripta en la conciencia del hombre en la que se expresa su dignidad.
La cultura que se va imponiendo globalmente y que cuenta con medios poderosos para su difusión, intenta la destrucción de la familia especialmente promoviendo la homosexualidad, y suscitando la curiosidad de los jóvenes de probar nuevas experiencias en un contexto de revolución sexual.
Es una nueva versión de la vida pagana que reprochaba ya el Apóstol Pablo como pasiones ignominiosas (páth’ atimías), inversión del uso natural (ten physiken jresin), en el contrario a la naturaleza (parà phýsin), obrando torpezas varones con varones (ársenes en ársesin), Rom 1, 26s; igualmente señalaba entre otros desvíos el de los afeminados (malakói) y pervertidos (arsenokôitai, literalmente: “varones que tienen coito con varones”), 1 Cor 6, 9.
Recurro, para actualizar estos juicios, a una autoridad insospechable, Sigmund Freud, quien en en Introducción al psicoanálisis califica de perversiones e impudicias, entre otras conductas, a la sodomía y el onanismo, porque frustran la finalidad principal de la actuación sexual, la comunicación de la vida. La estrategia a nivel mundial incluye inocultables designios políticos, la imposición imperialista del reino de la sinrazón, de los cuales los dirigentes de las naciones se hacen cómplices por interés, ignorancia, negligencia o malicia.
En la Argentina, el presidente anterior, hablando ante un grupo de mujeres del G20, proclamó que en nuestro país “rige transversalmente la ideología de género” (él dijo “perspectiva”), y se jactó de haber sucitado el debate para una legalización plena del aborto. Transversalmente: en todo el territorio, en todas las actividades. La Ciudad Autónoma de Buenos Aires, declarada gay friendly, marcha a la cabeza en la promoción de la homosexualidad por la decisión de su gobierno.
El Estado argentino se caracteriza desde hace décadas, y con gobiernos de diverso signo partidario, por una inclinación al autoritarismo, aun en contra de los derechos y garantías tutelados por la Constitución Nacional. Con el gobierno actual, la inclinación al autoritarismo se ha agravado como pretensión totalitaria; la consigna es “¡Vamos por todo!”
* * *
El Episcopado ha sido muy sensible y activo en la denuncia de las situaciones de pobreza e indigencia, que han crecido enormemente en el período democrático que va de 1983 a la actualidad, cuando el índice se acerca al 50 por ciento de la población; en un país que podría alimentar a cuatrocientos millones de personas. La escandalosa corrupción de los funcionarios y de los amigos del poder, el peso del aparato estatal y el costo de la política son causa principal de la decadencia argentina.
En mi opinión, los colegas no han mostrado la misma preocupación por las cuestiones señaladas en los dos artículos anteriores, los problemas de moral social, la cultura, el laicismo agresivo del Estado y los avances contra la libertad de educación y de culto, esta última gravemente menoscabada so pretexto de cuidar la salud de la población con motivo de la pandemia que sufrimos.
Dentro de la burocracia estatal contamos con un Ministerio de Mujeres, Géneros y Diversidad, en cuyo ámbito funciona una Secretaría para la Promoción de Masculinidades (!!!). Como si la dicha burocracia no fuera frondosa ya, y de elevadísimo costo, acaba de crearse un Gabinete Nacional para la Transversalización de las Políticas de Género, cuya finalidad es “garantizar la incorporación de la perspectiva de género en el diseño e implementación de las políticas públicas nacionales, que incluirá tanto el componente presupuestario como de gestión y ejecución”.
Pero existen otras iniciativas que responden a la misma intencionalidad, algunas de ellas ya concretadas y en plena vigencia.
LENGUAJE INCLUSIVO
Se ha tornado obligatorio el uso del así llamado lenguaje inclusivo en documentos públicos. El Presidente de la Nación, que carece del sentido del ridículo, habla de todos, todas y todes, y cuando se dirige a los jóvenes los llama chicos, chicas y chiques. Ideología e ignorancia marchan de la mano.
El masculino es en español “género no marcado”; en la designación de personas y animales, los sustantivos de género masculino se emplean para referirse a los individuos de ese sexo, pero también para designar a toda la especie, sin distinción de sexos, sea en singular o en plural. El uso genérico del masculino incluye a los individuos femeninos.
Existe una tendencia en el lenguaje político, administrativo y periodístico a construir series de sustantivos de persona que manifiesten los dos géneros y así usar un circunloquio innecesario, por ejemplo: argentinos y argentinas, sin advertir que el empleo del género no marcado es suficientemente explícito para abarcar a los individuos de uno y otro sexo. Pero todes y chiques no existen en nuestra lengua.
Ya rige la obligación de un cupo femenino del 50 por ciento en las listas de candidatos a cargos electivos. Podría uno preguntarse por qué limitar esa participación si hubiere, por ejemplo, un 75 por ciento de mujeres más capaces que los varones para desempeñar la función legislativa, teniendo en cuenta que la Constitución Nacional, en su artículo 16, prescribe que todos los habitantes de la Nación Argentina “son iguales ante la ley y admisibles en los empleos sin otra condición que la idoneidad”. Hay proyectos parlamentarios tendientes a garantizar otros derechos a las minorías sexuales.
El partido de la oposición presentó un proyecto para sumar a las categorías de hombre y mujer en el Docimento Nacional de Identidad otra no binaria cuyo nombre aún no fue determinado; por su parte, el oficialismo impulsa una ley integral de transgénero. La Secretaría General de la Presidencia ha elaborado un protocolo para incorporar la perspectiva de género a las audiencias presidenciales. “De ahora en más -leemos en un editorial de La Nación- se exigirá que quienes se entrevisten con el jefe del Estado en un número mayor de cuatro personas deberán asegurar la participación de al menos el 33 por ciento de mujeres y de LGBT en esa comitiva”.
Esta delirante disposición muestra la influencia del lobby LGBT en la estructura del Estado, en la cual se ha infiltrado.
La Inspección General de Justicia ha impuesto una decisión inconstitucional que viola el derecho de asociarse libremente: todas las sociedades y entidades sin fines de lucro por crearse deberán integrar en sus directorios o cuerpos una cuota de mujeres idéntica a la de hombres. Sigue el malévolo absurdo: el Banco Nación deberá cubrir, al menos, el 1% de su planta de empleados con personas travestis, transexuales y transgénero durante los próximos procesos de selección de personal. De manera escalonada, ese porcentaje deberá llegar al 5% del total de ingresantes por semestre.
Si se cumpliera el único requisito constitucional (la promoción por el mérito), probablemente la Argentina no se vería hundida en la miseria, el atraso y la corrupción como lo está hoy.
* * * *
Paso a considerar ahora el problema de la educación sexual, ámbito en el cual desde hace por lo menos una década campean el constructivismo gnoseológico y la ideología de género, una situación que se ha ido agravando progresivamente por las presiones totalitarias del Estado.
Se ha divulgado muchas veces que la Iglesia está en contra de la educación sexual. Es esta una afirmación calumniosa e interesada. Lo que no podemos aceptar, obviamente, es que un aspecto fundamental de la formación de la personalidad se reduzca a transmitir información parcializada, y a instruir sobre el cuidado que consiste en el uso de anticonceptivos y preservativos, para animar a los adolescentes a fornicar alegremente. Se la llama Educación Sexual Integral (ESI), pero con mayor exactitud debería llamarse Perversión Sexual Integral (PSI).
En la Provincia de Buenos Aires, la ley 14.744, sancionada hace casi una década, fue agravada por disposiciones ulteriores. Los ministros de Educación y los legisladores ignoran la Constitución provincial, vigente desde 1994, que en su artículo 199 prescribe: “Los escolares bonaerenses deberán recibir una educación integral, de sentido trascendente y según los principios de la moral cristiana, respetando la libertad de conciencia”.
La norma vale, por supuesto, para los establecimientos estatales, donde nunca ha sido respetada; y en cambio son continuas las presiones sobre las escuelas y colegios católicos poniendo obstáculos para el desarrollo de una educación para el amor, la castidad, el matrimonio y la familia. Pero reconozcamos que la grave crisis de la Iglesia, con la archiconocida difusión de errores dogmáticos y morales, hace difícil muchas veces el cumplimiento de ese ideal irrenunciable en nuestras instituciones de enseñanza.
Contemporáneamente, en la Ciudad Autónoma de Buenos Aires se puso en circulación un programa de internet titulado Chau tabú; el tabú es la concepción natural y cristiana de la sexualidad. El autor del engendro ha sido un conocido militante gay.
Si ha de tratarse de verdadera educación, y si esa temática debe extenderse transversalmente a varias materias del currículo, tiene que fundamentarse en una concepción integral de la persona humana, su dimensión ética y las finalidades esenciales de la función sexual. Lamentablemente, también en esta área se desliza el constructivismo: la sexualidad suele ser presentada como una construcción histórica y sociocultural, según la ideología de género, con desprecio de la unidad viviente que es el ser humano, varón o mujer, unidad en la que se verifica una continuidad entre la esfera biológica, la dimensión psicológica y la espiritual.
‘ENFOQUE DE DERECHOS’
Las disposiciones oficiales proponen para la educación sexual escolar un enfoque de derechos – así lo proclaman – es decir, se presenta a los niños y adolescentes el “derecho al sexo” como un derecho humano, y concretamente, a decidir tener o no tener relaciones sexuales libres de todo tipo de coerción, y a no sufrir ninguna consecuencia indeseada de esas relaciones.
Ni amor, ni responsabilidad, ni matrimonio, ni familia como proyecto de vida. No se puede aceptar, asimismo, que el Estado se arrogue la potestad de entrometerse en un ámbito tan íntimo de la formación personal sin la participación de los padres de los alumnos.
Pienso singularmente y con viva preocupación, en los niños y adolescentes que frecuentan las escuelas de gestión estatal, muchísimos de ellos bautizados, de cuya suerte los pastores de la Iglesia no pueden desentenderse. Todo se complica a causa del desbarajuste de la realidad familiar, las frecuentes separaciones y divorcios, que dejan un tendal de huérfanos de padres vivos. Añádanse los efectos culturales del matrimonio igualitario, la adopción de niños por parejas del mismo sexo, y la fabricación de hijos mediante la donación o compra de gametos y el alquiler de vientres.
No se me oculta que las calamidades señaladas existen en muchos países del mundo, que algún día fueron cristianos, pero la impávida constatación del mal de muchos solo sirve como consuelo de zonzos. !Qué paradoja: tenemos que admirar al Islam, que conserva el respeto a la realidad de la Creación!
El totalitarismo del gobierno argentino incluye una policía del pensamiento, el Instituto Nacional de la Antidiscriminación (Inadi), que ya existía bajo gobiernos anteriores, invariablemente dirigido por gente de izquierda. Por lo que acabo de escribir, yo podría ser denunciado ante este organismo, y eventualmente ser sometido a juicio e ir a parar a la cárcel. Después de todo, me resultaría divertido.
[1] Mogući hrvatski prijevodi Postanka 2, 18 jesu:
| Načinimo mu Načinit ću mu | drugaricu družicu pandan podudarnost pomoć pomagača pomoćnicu pomoćnika suputnicu suputnika | kao dopunu kao što je on kao što je on sȃm kao upotpunjenje koja će mu biti nadopuna koji/a mu odgovara koji/a mu pristaje prema njemu prikladna/u prikladna/u njemu prikladna/u za nj priličnu/a njemu primjerena/u njemu |
[2] Sigmund Freud, Uvod u psihoanalizu, 20. predavanje Čovječji spolni život.