„Terijanci“
Nova kulturna moda širi se među nama: mladi – a neki i ne toliko – nazivaju se „terijancima“. Taj izraz dolazi iz grčkog, gdje se riječ thēríon odnosi na životinju poput Zvijeri. U Knjizi Otkrivenja, kojom se završava Novi Zavjet, pojavljuju se dvije zvijeri, jedna iz mora, a druga s kopna. Kršćanska predaja prepoznaje Zvijer kao Sotonu, zloduha, vraga. Pojam Zvijer isto se tako rabi za označavanje velikih progonitelja kršćanstva.
Okrenimo se „terijancima“, onim osobama koje „sebe shvaćaju“ kao životinje i odijevaju se s animalističkim svojstvima, usvajajući držanja iz niže sfere. Kako se to može objasniti? To je iskrivljavanje samopoimanja. Normalno je opažati sebe onakvim kakav se jest, u vlastitom osobnom biću i kao dio zajednice kojoj se pripada; to jest, kao ljudsko biće, član obitelji i naroda. Rekao sam na početku da je ovo nova kulturna moda, objašnjena zarazom i oponašanjem. Sredstva priopćavanja uočila su tu pojavu tijekom nedavnoga karnevala, osobito u nekim četvrtima Buenos Airesa. Početak nastave u školama može pomoći u normalizaciji, podržavajući djelovanje obitelji, gdje se ljudska stvarnost prenosi s naraštaja na naraštaj. Obitelj i škola moraju raspršiti privide mladih; a poimati sebe kao nešto što netko nije – jest obmana, iluzija.
Crkva ima višestoljetnu riznicu učenja o ljudskom biću, kojega usmjerava prema Bogu, Stvoritelju i Otkupitelju. Središnja istina kršćanske vjere jest utjelovljenje Druge Osobe Presvetoga Trojstva. Bog se zaljubio u najbolje od svojih stvorenja i tako se vječni Sin utjelovio u Marijinoj djevičanskoj utrobi; postaje čovjekom i živi životom ljudi. Tako je označio i dostojanstveno postavio ljudsko stanje.
Povijest bilježi različite etape u razvoju ljudskoga stanja i sukobe među narodima. Sada najnapredniji istražuju tajne svemira, a pogled im je usmjeren na kolonizaciju Mjeseca i nekih planeta, kao da je Zemlja već premalena da bi podnijela ljudsko širenje. Tijekom stoljeća, revolucije i ratovi nizali su se jedan za drugim; mir je željeno dobro, nikada postignuto za stalno i u punini. Propovijedanje Crkve zaziva mir kao Božji dar, koji se mora osigurati nepokolebljivom voljom. Najviša crkvena vlast radi u korist mira među narodima, čak i nekršćana; to je bio slučaj kroz povijest, a bilo je očito u dva velika rata XX. stoljeća.
kastilski izvornik
Los “therians”
Una nueva moda cultural se está difundiendo entre nosotros; jóvenes – y algunos, no tanto – que se denominan “therians”. Este término viene del griego; idioma en el cual se llama theríon a un animal como la Bestia. En el Libro del Apocalipsis, que cierra el Nuevo Testamento, aparecen dos Bestias, una del mar y otra de la tierra. La tradición cristiana menciona a la Bestia, que es Satanás, el Demonio. Por extensión, se llama Bestia a los grandes perseguidores del cristianismo.
Vayamos a los “therians” que son estas personas que se “autoperciben” como animales, y se visten con algunos atributos animalescos, como también adoptan actitudes del reino inferior. ¿Cómo puede explicarse esto? Se trata de un desajuste de la autopercepción. Lo normal es percibirse como se es, en el propio ser personal y como parte de la comunidad a la que se pertenece; vale decir, como ser humano, miembro de una familia y de una nación. Decía yo al comienzo que se trata de una nueva moda cultural, y se explica por el contagio y la imitación. Los medios de comunicación han registrado este fenómeno durante el reciente carnaval, y en especial en algunos barrios de la Ciudad de Buenos Aires. El comienzo de las clases en los establecimientos escolares puede favorecer la normalización, apoyando la obra de las familias, en las que se transmite la realidad humana, de generación en generación. La familia y la escuela deben disipar las ilusiones de los jóvenes; y es una ilusión la de autopercibirse como no se es.
La Iglesia posee un magisterio varias veces secular sobre el ser humano, al cual orienta hacia Dios, Creador y Redentor. La verdad central de la fe cristiana es la Encarnación de la Segunda Persona de la Santísima Trinidad. Dios se ha enamorado de lo mejor de sus criaturas, y entonces el Hijo eterno se encarna en el seno virginal de María; se hace hombre y vive la vida de los hombres. Así ha dignificado la condición humana.
La historia registra diversas etapas de realización de la condición humana y los conflictos entre los pueblos. Ahora los más adelantados escrutan los secretos del universo, y se mira a la colonización de la Luna y de algunos planetas, como si la Tierra ya resultara chica para contener la expansión humana. Con los siglos, se han sucedido revoluciones y guerras; la paz es un bien ansiado y nunca alcanzado en continuidad y plenitud. La predicación de la Iglesia invoca la paz como un don de Dios, que hay que asegurar con una voluntad firme. La máxima autoridad eclesial trabaja en favor de la paz entre los pueblos, aun los no cristianos; así ha sido históricamente, y se ha visto en las dos grandes guerras del siglo XX.
