Smisao korizme
Kršćanska predaja bilježi pripremno razdoblje za slavlje Uskrsa: korizmu (od latinskoga quadragesima, četrdeset). To je četrdeset dana tijekom kojih kršćani provode osobito tri biblijska djela koja je već prakticirao židovski narod: molitvu, post i milostinju. U stvarnosti, to su djela namijenjena obilježavanju redovitoga vjernikova života, ali tijekom korizme dobivaju posebnu vrijednost; osmišljena su tako da sjećanje na Isusovu smrt i uskrsnuće nije samo sjećanje, nego se živi u nadnaravnom okružju vjere.
U ovom sadašnjem dobu tamnjenja kršćanske kulture, naviještanje Crkve obasjava ta korizmena djela i ona se projiciraju na život svijet s novom vrijednošću. Doista, kršćansko iskustvo korizme usmjereno je k ponovnu otkrivanju značenja Otkupljenja. Gubitak smisla Otkupljenja i njegove nužnosti dovodi do gubitka smisla Stvaranja. Činjenica da je Bog stvorio čovjeka i da ga je Krist otkupio omogućuje prepoznati zbilju grijeha. Svetopisamsko izvješće o podrijetlu čovječanstva objašnjava događaje koji suprotstavljaju jedne ljude drugima, jedne narode drugima narodima, događaje koje sredstva priopćavanja bilježe bez otkrivanja njihova dubljega smisla i stvarnosti njihova podrijetla. Bit će korisno ponovo pregledati korizmena djela, uzimajući u obzir njihovu vrijednost u razumijevanju povijesti, korijena sadašnjosti i kulture narodā.
Molitva je, prije svega, ljudska stvarnost u kojoj se prepoznaje čovjekovo biće, koje je Bog stvorio i Krist otkupio. Sveti Augustin u prvim poglavljima svojih Ispovijesti ocrtava početke molitve kao ljudske vrjednote u životima dojenčadi, zatim djece, a konačno i odraslih u njihovu odnosu s Bogom, u kojem se otkriva prava narav ljudskoga bića. Molitva veže čovjeka s Bogom i otkriva mu tko je on sȃm. Jedan od glavnih uzroka ljudskih sukoba jest taj što čovjek vjeruje da je bog.
Post se u osnovi ne sastoji u uskraćivanju hrane, nego prije svega u uskraćivanju poroka; on usmjerava čovjeka u odnosu prema sebi, stavljajući na pravo mjesto različite dimenzije koje ga čine. Riječ lemozina dolazi od grčke riječi ἐλεημοσύνη/eleēmosýnē, ‘sažaljenje’, ‘milosrđe’, ‘dobrotvorni prilog’, i jednostavno se prevodi kao ‘milostinja’. To je ono što nedostaje u današnjoj kulturi; isključivanje milosrđa poglaviti je uzrok sukobā koje sredstva priopćavanja bilježe, a ne mogu izraziti njihov smisao.
kastilski izvornik
El sentido de la Cuaresma
La tradición cristiana registra un período preparatorio a la celebración de la Pascua: es la Cuaresma (Quadragesima). Son cuarenta días en los que el cristiano se ejercita, especialmente, en las tres obras bíblicas ya practicadas por el pueblo judío: la oración, el ayuno y la limosna. En realidad, son obras destinadas a marcar la vida ordinaria de un creyente, pero que en el período cuaresmal adquieren un valor especial; se disponen para que el recuerdo de la muerte y la resurrección de Jesús no resulte un simple recuerdo, sino que sean vividas en el ámbito sobrenatural de la Fe.
En el tiempo actual de oscurecimiento de la cultura cristiana, esas obras cuaresmales son iluminadas por la predicación de la Iglesia y se proyectan a la vida del mundo con un nuevo valor. Precisamente, la vivencia cristiana de la Cuaresma está ordenada a la recuperación del sentido de la Redención. La pérdida del sentido de la Redención y su necesidad conduce a la pérdida del sentido de la Creación. Que el hombre es un ser creado por Dios y redimido por Cristo permite reconocer la realidad del pecado. El relato bíblico sobre los orígenes de la humanidad explica los hechos que oponen a unos hombres con otros, a unos pueblos contra otros pueblos, y que los medios de comunicación registran sin revelar su profundo sentido y la realidad de su origen. Será útil repasar las obras cuaresmales, proyectando su valor para comprender la historia, las raíces del hoy y la cultura de los pueblos.
La oración es, ante todo, una realidad humana en la que se reconoce el ser del hombre creado por Dios y redimido por Cristo. San Agustín, en los primeros capítulos de sus “Confesiones”, muestra los esbozos de la oración como valor humano en la vida de los infantes, luego los niños y, finalmente, los adultos en sus relaciones con Dios, en las que se descubre quién es el ser humano. La oración vincula al hombre con Dios y le revela quién es el hombre mismo. Una de las causas principales de los conflictos humanos es que el hombre se cree un dios.
El ayuno no consiste, fundamentalmente, en la privación del alimento, sino en primer lugar la privación de los vicios; ordena al hombre consigo mismo, poniendo en su lugar las diferentes dimensiones que lo constituyen. El nombre “limosna” procede del griego y se traduce simplemente como “misericordia”. Es lo que falta en la cultura de hoy; la exclusión de la misericordia es la primera causa de los enfrentamientos que los medios de comunicación registran sin poder expresar su sentido.
