Evanđeosko siromaštvo sučelice zloći drogiranja
Poticaj na ljubav prema siromasima središnji je dio učenja Crkve i njezina djelovanja. U nju se slijeva bogata i opsežna predaja, koja uključuje spise svetih otaca. Siromaštvo je trajna zbilja, ali poprima različite oblike ovisno o političkim i gospodarskim usponima i padovima; prema njemu se naginje ljubav kršćanā. Naukovno pravovjerje, čuvano poput blaga, mora biti praćeno milosrđem; bez njega, bez naginjanja potrebitima, ono se pretvara u licemjerje, jer su siromašni u središtu biblijske objave i Evanđelja.
Najrašireniji i duboko neljudski oblik siromaštva jest ovisnost o drogama. Moćne organizacije napreduju na širenju pojave uključivanja više ljudi u ropstvo „trošenja“, „uzimanja“. Kršćansko zvanje zahtijeva suprotstavljanje toj trgovini i milosrdan pogled na žrtve, koje se trebaju osloboditi toga ponižavajućega siromaštva. Štoviše, moglo bi se reći da ih treba pozvati da sudjeluju u istinskom siromaštvu – ljudskom i kršćanskom – izvoru istinske sreće.
Na prvom mjestu bitno je poticati obiteljski život. Obitelj, utemeljena na ženidbi muškarca i žene, odgovorna je za brigu o svojoj djeci, pripremajući ih da izbjegnu da ih ne ponese „ono što svi drugi rade“. Danas im se mora pomoći da ispravno razmišljaju o istinskom poštenju – tjelesnom, duševnom i duhovnom – koji je svojstven ljudskomu stanju, kako ga je Bog namijenio i obdario. Crkva, posadašnjujući svoju katehezu, ima odgovornost propovijedati i poučavati da je grijeh voljno se prepustiti uporabi droga. Pitanje grijeha temeljni je pristup; malo tko smatra da je poraba droga loša stvar zlo. Crkva se ne bi trebala bojati ni potvrditi da u nekim slučajevima to čak može biti smrtni grijeh; glavešine droge javni su grješnici. Pakao porabe droga proždire slobodu i nagovještava konačni pakao u kojem čeka neljudska sudbina.
Škola isto tako ima neizbježnu ulogu. Stvarni i sveobuhvatni odgoj i obrazovanje uključuje precizne upute o štetnim učincima uporabe narkotika i njezinim posljedicama. Ta uloga škole mora se provoditi kroz planove koji uključuju opsežne informacije o načinu širenja droga i potrebne argumente za njihovo izbjegavanje. Odgojni vid borbe protiv uzimanja droga mora se koordinirati na državnoj razini, odakle potječu planovi koji se provode na svim razinama. Katoličke škole trebale bi biti u prvim redovima pružanja toga odgoja i obrazovanja djeci i mladima, rabeći jasan i dobi primjeren jezik.
Ljubav prema siromašnima, osobito onima koji žive u sirotinjskim četvrtima, uključuje upozoravanje na opasnosti ovisnosti o drogama, a istodobno ih potiče da se uključe u djelovanja i izazove koji ih nadahnjuju i vode prema istinski ljudskoj vrsti siromaštva – onoj dostojnoj blaženstva koje Evanđelje obećava. Kršćani u svojoj poruci i djelima ljubavi nude rješenje za izmučeni svijet, kako bi mogao postići ne samo olakšanje, nego i milost sreće.
Valja pročitati apostolsku pobudnicu Lava XIV. Dilexi te, koja je nadahnula ovaj članak.
kastilski izvornik
La pobreza evangélica ante la malicia de la drogadicción
La exhortación a amar a los pobres ocupa el centro de la enseñanza de la Iglesia y de su actividad. En esto confluye la rica y extensa tradición, que incluye los escritos de los Santos Padres. La pobreza es una realidad permanente, pero se configura diversamente, según los vaivenes políticos y económicos; ante ella se inclina la caridad de los cristianos. La ortodoxia doctrinal, custodiada como un tesoro, debe ir acompañada por la misericordia; sin ella, sin inclinarse ante los necesitados, se resuelve en fariseísmo, porque los pobres constituyen el centro de la revelación bíblica y del Evangelio.
La forma de pobreza más difundida y más profundamente inhumana es la adhesión a las drogas. Poderosas organizaciones medran con la extensión del fenómeno de incorporación de más gente a la esclavitud de “consumir”. La vocación cristiana exige la oposición a ese comercio y una mirada misericordiosa a las víctimas, a las que se debe liberar de esa pobreza degradante. Más aún, podría decirse que se las ha de invitar a participar de la auténtica pobreza, humana y cristiana, fuente de verdadera felicidad.
En primer lugar, es imprescindible fomentar la vida familiar. A la familia, constituida por el matrimonio del varón y la mujer, corresponde cuidar a los hijos, preparándolos para que eviten ser arrastrados por “lo que hacen todos”. Actualmente, se los debe ayudar a que piensen rectamente acerca de la verdadera integridad: física, psicológica y espiritual, que es propia de la condición humana, según Dios la ha querido y dotado. A la Iglesia, actualizando su catequesis, le corresponde predicar y enseñar que es un pecado entregarse voluntariamente a consumir drogas. La cuestión del pecado resulta un enfoque fundamental; a pocos se les ocurre ver en el consumo de drogas un mal. La Iglesia no debe temer afirmar, incluso, que según los casos puede tratarse de pecado mortal; los “capos” de la droga son pecadores públicos. El infierno del consumo devora la libertad y anticipa el infierno final, en el que acaba una suerte inhumana.
La escuela tiene, también, un papel insoslayable a cumplir. Una educación realista y completa incluye la instrucción precisa sobre la malicia del consumo y sus consecuencias. Esta función de la escuela debe concretarse en planes que incluyan una amplia información sobre el camino de la difusión de la droga, y la argumentación necesaria para no incurrir en él. El aspecto educativo del combate ha de coordinarse en el orden nacional, en el que tienen origen los planes que se imponen en todas las instancias. Los colegios católicos deben ser los primeros en la formación que ha de impartirse a los niños y adolescentes, con claridad y un lenguaje adecuado a la edad.
El amor a los pobres, especialmente a los que viven en barrios marginales, incluye la advertencia acerca de la malicia de la drogadicción, y a la vez reclama orientarlos a los juegos y desafíos que entusiasmen y orienten en la esperanza de una pobreza auténticamente humana; que se haga acreedora de la Bienaventuranza que le destina el Evangelio. Los cristianos tienen, en su mensaje y en sus medios de caridad, la solución para que un mundo atormentado alcance, más allá del alivio, la gracia de la felicidad.
